Skoro wszyscy inni, to ja też – tekst z odmętw dysku vs. Suno AI

Nie każdy utwór powstaje z inspiracji. Niektóre rodzą się ze zmęczenia, frustracji i takiego stanu, w którym nawet rzeczy, które normalnie sprawiają przyjemność, przestają cokolwiek znaczyć.

Miałam doła. Nie takiego, który można rozwiązać dobrą kawą, spacerem czy włączeniem ulubionej muzyki. Raczej ten szczególny rodzaj pustki, kiedy człowiek doskonale wie, że powinien coś zrobić, może nawet chciałby to zrobić, ale pomiędzy zamiarem a wykonaniem wyrasta ściana.

Od dłuższego czasu zmagam się z anhedonią. To dość paskudne doświadczenie, zwłaszcza kiedy ma się wiele zainteresowań, planów i rzeczy, które jeszcze niedawno potrafiły pochłonąć całe godziny. Mam instrumenty, syntezatory, DAW. Mogę usiąść i pracować nad dźwiękiem, pisać, eksperymentować. Mam naprawdę dużo rzeczy, które chciałabym robić. Tylko że czasami nie potrafię się za nie zabrać. A kiedy już się zabiorę, nie zawsze czuję cokolwiek.

Anhedonia nie musi oznaczać, że człowiek przez cały dzień płacze. Czasami jest znacznie bardziej banalna i przez to wyjątkowo irytująca. Można siedzieć przed komputerem, wiedzieć, że wystarczy uruchomić program, i przez godzinę nie zrobić absolutnie niczego. Można być głodnym i nie mieć ochoty przygotować sobie jedzenia. Można patrzeć na listę rzeczy do zrobienia i czuć, że każda z nich wymaga niewspółmiernie dużego wysiłku.
A czasami umycie zębów wydaje się zdobyciem K2. Nie dlatego, że zapomniałam, jak to zrobić. Nie dlatego, że nie rozumiem, po co się to robi. Po prostu wykonanie kilku najzwyklejszych czynności potrafi kosztować absurdalnie dużo energii.

Najgorsze jest chyba to, że intelektualnie wszystko nadal działa. Doskonale zdaję sobie sprawę z tego, ile rzeczy muszę i mogłabym zrobić. Potrafię je zaplanować, przeanalizować, rozłożyć na etapy. Tylko co z tego, skoro czasami nie jestem w stanie przejść od planowania do działania?

Do tego dochodzi moja historia z opioidami.

Od jedenastu lat są one częścią mojego życia. Obecnie jestem w programie leczenia substytucyjnego metadonem. I chociaż farmakologia jest dziedziną, która naprawdę mnie interesuje, bycie pacjentką to coś zupełnie innego niż czytanie o zaletach substytucji wywodzących się głównie z farmakokinetyki i okresu półtrwania.

Metadon pozwala mi funkcjonować. Jest leczeniem, nie jakąś magiczną substancją, która rozwiązuje wszystkie problemy. A jednocześnie samo uczestnictwo w programie potrafi być potwornie męczące. Codzienne dojazdy. Określone godziny. Organizowanie dnia wokół odbioru leku. Świadomość, że spontaniczny wyjazd, gorszy poranek albo zwyczajne pragnienie pozostania w łóżku nie zawsze są takie proste.

Czasami mam wrażenie, że nie żyję według własnego zegara, tylko według harmonogramu, którego nie mogę wyłączyć. I to jest właśnie jedna z rzeczy, o których chciałam napisać w „Half-Life”.
Nie o pogoni za euforią. Nie o tym, że opioidy są czymś romantycznym, wyjątkowym czy godnym naśladowania. I nie o tym, że terapia substytucyjna jest zła. Bo nie jest. Chciałam opowiedzieć o czymś znacznie mniej widowiskowym: o zmęczeniu koniecznością nieustannego funkcjonowania według określonych zasad.

Ale metadon to tylko część tej historii.
Na gorszy stan potrafi złożyć się mnóstwo rzeczy. Przewlekłe zmęczenie. Rozczarowanie ludźmi. Wspomnienia sytuacji, których nie można już zmienić. Poczucie, że wiele wysiłku wkłada się w samo utrzymywanie codzienności na powierzchni, podczas gdy chciałoby się ten wysiłek przeznaczyć na coś zupełnie innego.

Czasami wystarczy jedna nieprzyjemna rozmowa, żeby wszystkie te rzeczy nagle się na siebie nałożyły. Nie dlatego, że sama rozmowa jest końcem świata. Po prostu trafia na moment, w którym człowiek i tak ma już niewiele siły.

A potem trzeba następnego ranka wstać, umyć zęby, wyprowadzić psa, odebrać lek, coś zjeść i spróbować popracować.

Sama nazwa „Half-Life” ma dla mnie kilka znaczeń. Najbardziej oczywiste jest farmakologiczne: okres półtrwania, parametr opisujący, jak zmienia się ilość substancji w organizmie. Ale jest też drugie, mniej dosłowne znaczenie. Życie, którego część nieustannie pochłaniają obowiązki, leczenie i próby odzyskania energii. Życie, w którym człowiek czasem ma wrażenie, że dysponuje tylko połową własnych możliwości. Nie oznacza to jednak, że jestem wyłącznie pacjentką programu substytucyjnego albo osobą zmagającą się z anhedonią. Mam swoją muzykę, sprzęt, zainteresowania, pracę i pomysły. Potrafię ekscytować się nowym brzmieniem syntezatora, godzinami rozmawiać o elektronice albo wpaść na absurdalnie ambitny pomysł, który potem próbuję zrealizować.

I właśnie dlatego te gorsze okresy tak mnie wkurwiają, bo doskonale pamiętam, jak to jest mieć ochotę na życie. Nie w jakimś wielkim, filozoficznym sensie. Po prostu chcieć coś zrobić i czerpać z tego przyjemność.

do wygenerowania muzyki i wokalu wykorzystałam Suno. Zależało mi na czymś surowym, mechanicznym, oszczędnym. Na męskim głosie, który nie będzie próbował na siłę wzruszać słuchacza, tylko opowie tę historię niemal jak raport z własnego życia. Efekt mnie zaskoczył – szczególnie interpretacja wokalna. Sposób dzielenia fraz, pauzy, akcentowanie poszczególnych słów. W pewnym momencie wspomniane zdanie o wtorkowym wieczorze zostało rozbite niemal słowo po słowie, a każde z nich otrzymało własny ciężar rytmiczny.

Nagle coś, co jeszcze chwilę wcześniej było tekstem na ekranie, zabrzmiało dokładnie tak, jak chciałam. To osobliwe doświadczenie. Słyszeć własne myśli wypowiadane głosem, który nie należy do żadnego człowieka, a mimo to odnaleźć w tej interpretacji coś autentycznie swojego.

Czy poczułam się dzięki temu lepiej?
Przez chwilę tak. Miałam z czego się cieszyć. Powstało coś, co naprawdę mi się spodobało. Coś, czego chciałam słuchać, analizować i czym chciałam się podzielić. Ale nie będę opowiadać bajek o uzdrawiającej mocy twórczości. Napisanie tekstu nie zlikwidowało anhedonii. Nie sprawiło, że następnego dnia wszystkie czynności stały się łatwe. Nie zmieniło zasad programu substytucyjnego ani nie naprawiło relacji z ludźmi. Nie wydarzył się żaden cud.

I dobrze, bo nie o cudach jest ten utwór.

Nie wiem, czy „Half-Life” powstałoby, gdybym miała dobry dzień. Pewnie nie w takiej formie. Nie zamierzam jednak udawać, że jestem wdzięczna za każdy gorszy stan tylko dlatego, że czasem potrafię coś z niego stworzyć. Zdecydowanie wolałabym mieć więcej energii, czerpać przyjemność z codzienności i nie traktować zwykłych obowiązków jak wyprawy wysokogórskiej, ale skoro już trafił mi się taki dzień, przynajmniej nie skończył się wyłącznie frustracją.

Jeśli ktoś będzie miał problemy z rozumieniem tekstu, to po prostu wystawię go w komentarzu, jeśli ktoś nie jest osłuchany z angielskim.
Do następnego.